WILLEMSTAD - De duikfoto’s van Barbara Blom zwemmen in het geld! Haar zeepaardjes zelfs in 200 Caribische gulden, het biljet dat net is uitgeroepen tot ‘Bank Note of the Year 2025’. “Mijn aandeel is natuurlijk klein, maar het is wel iets groots voor Curaçao. Ik ben heel erg trots”, zegt ze stralend. “Ik laat iets blijvends achter, ook als ik er zelf niet meer ben!”
De prijs wordt jaarlijks toegekend door de International Bank Note Society (IBNS) aan het meest opvallende bankbiljet, op basis van ontwerp, innovatie en veiligheidskenmerken. Barbara: “Die ontwerpkeus voor onderwaterleven, dat maakt niet alleen mij trots, ook mijn duikvrienden. Dat mijn bijdrage deel uitmaakt van het ontwerp, dat heeft nog steeds iets onwerkelijks!”
Door Marius Bremmer
En dan gaat het wat haar betreft vooral verder over duiken. “Onderwater is helemaal mijn ding, Ik ben daar zó happy!” Ze heeft terabytes aan prachtige foto’s en filmpjes van onderwaterleven. Haast als excuus: “Gewoon als hobby.” Toen gebeurde iets opmerkelijks: “Ik kreeg een berichtje op mijn Instagram: de Centrale Bank van Curaçao en Sint-Maarten zagen mijn foto van een zwarte keizersvis, of ze die konden kopen ‘voor een presentatie’.” Lang verhaal kort: nu staan er drie van haar op de nieuwe bankbiljetten van 10, 20 en 200 gulden.
Een paar jaar geleden kwam dus dat dat berichtje van iemand van de Centrale Bank. Een half jaar later wilden ze nog weer een foto. Ze vonden die van de gevlekte adelaarsrog de allermooiste. Dat snapte ik wel, dat vond ik zelf toen ook. Ik vroeg toen: ‘Waar gaat dit eigenlijk over?’ Dat wilden ze alleen vertellen als ik eerst langskwam voor een geheimhoudingsverklaring.” Toen was het haar nog niet duidelijk dat het om de nieuwe bankbiljetten ging. “Later werd er voor de derde keer aan mijn bel getrokken, toen wilden ze een foto van mijn langsnuitzeepaardjes.”
Het duiken leerde ze toen ze als kind op Sint-Maarten kwam te wonen. “Mijn wieg stond eenenzestig jaar geleden op Curaçao. Na de opstand van 30 mei 1969 verhuisden we als gezin naar Sint-Maarten. Na haar middelbare school vertrok ze naar Nederland voor de lerarenopleiding Engels en Aardrijkskunde aan de Hogeschool Rotterdam & Omstreken. Bij het woord Rotterdam straalt haar gezicht: “Via een kennis leerde ik Albert Elens kennen, een echte Rotterdammer. Van het een kwam het ander en we zijn nog steeds onafscheidelijk. Ook op duikgebied. Als ik onderwater plaatjes schiet, jaagt Albert op Lionfish, de koraalduivel.”
Haar favoriete onderwaterwezens zijn de groene murene en de octopus, de inktvis zeg maar. “Op dezelfde duiklocaties kom ik steeds dezelfde groene murenes tegen. Soms komen ze gewoon op me af! Ik herken ze meteen aan hun gezicht. Ze herkennen mij ook. Je gelooft het niet hè? Ik kan er echt héél dichtbij komen met mijn camera, ze doen me niets.” En dan: “Heb je m’n filmpjes met groene murenes op Instagram niet gezien?”
Dolfijnen heeft ze natuurlijk ook gezien: “Ja, ja, ja, ja!” Ze veert op: “Dolfijnen!” Ze belandde eens in een heel grote groep. “Ik werd er gewoon emotioneel van. Zó mooi! Zó geruisloos ook. Ik associeerde dolfijnen altijd met herrie. Maar deze goddelijke stilte, geweldig!”
Ze was enorm onder de indruk van alles wat komt kijken bij zo’n nieuw bankbiljet. “Ik werd uitgenodigd voor die bewuste presentatie, waar ook ministers waren. Met ook de fotografen van de andere afbeeldingen op de nieuwe biljetten, ook die van de iconische gebouwen. Allemaal vrouwen, net als onze contactpersonen bij de Centrale Bank.” Toen pas werd het haar duidelijk dat ze niet één foto hadden uitgekozen, maar alle drie. Wat een verrassing!” De twee andere onderwaterfoto’s zijn van Michelle Pors- Da Costa Gomez uit Nederland. “Die was er helaas niet bij.” En dan nog eens: “Het was allemaal zo’n verrassing! En dan nu die award. Vorig jaar kwamen wereldwijd maar liefst honderd nieuwe bankbiljetten uit, waarvan er zeventien genomineerd werden. En de CBCS was winnaar.”
Ziet ze onder water ook verschillen met bijvoorbeeld twintig jaar geleden? Verontwaardigd: “Zelfs met vier jaar geleden! Op populaire plaatsen zijn te veel duikers. Je ziet de gevolgen van het massatoerisme, van hun zonnebrandcrème.” Het koraal lijdt ook door de stijging van de temperatuur van het zeewater. “Soms geeft mijn horloge dertig graden aan. Bij zo’n temperatuur laten algen los, dan wordt het koraal wit, daarna gaat het snel dood. Curaçao loost nog steeds de inhoud van beerputten en van het riool op zee. Die bacteriën gedijen nog beter in het te warme zeewater en tasten ook het koraal aan. Ik ben geen expert, maar dat hele verhaal is killing voor koraal.
De zonnebril gaat even af, haar groene ogen (“Mijn oma zei dan: wow’i pushi”) stralen. Ze verzucht: “Onderwater is het mooist. Ik kan wel twee uur onder water blijven, maar weinig duikers halen dat. Duiken is verslavend. Ik ben laatst een maand lang met een echt professionele fotograaf naar beneden geweest. Dan zie ik: er kan nog zoveel meer! Hij heeft een art gallery en verkoopt aan hotels, bedrijven en de rijken der aarde. Misschien moet ik toch commerciëler worden en voor die ene dure camera gaan.”
Verwonderd: “Het was niet de eerste internationale erkenning voor de nieuwe biljetten van de Caribische gulden.” Eerder ontving de CBCS al een prijs voor de volledige bankbiljettenserie en werd de introductie van de munt bekroond met een internationale onderscheiding voor valutabeheer.
Overigens werd Barbara al eens eerder benaderd: “Postbedrijf C-Post wilde mijn foto’s voor een serie postzegels met een eerstedagenvelop. Het zijn niet mijn woorden hoor, maar C-Post zei later dat het de bestverkochte serie postzegels van het land Curaçao werd.”
Van die zegels en die eerstedagenvelop kreeg ze van C-Post ook exemplaren, maar de CBCS gaf haar niet zelf een briefje van 200 gulden. “Wel kreeg Carmabi een donatie, in de vorm van een box met heel veel nieuwe briefjes van 20 gulden.” En dan gaat het toch nog weer even over duiken. “Ik duik wel tien keer per week. Het maakt me zo blij. Misschien komt het door die stikstof die bij het duiken in je lichaam komt. Dat lijkt wel een ‘happy drug’. Ik ben daar zwevend in het water zó gelukkig! Wanneer ga je een keer mee…?”
